در سکوت این جویبار، صدای خدا جاریست؛ صدایی که نه از دهان میآید، نه از زبان، بلکه از دلِ هر برگ و موج برمیخیزد.
آب، با هر حرکتش، یادآور پاکی و جاری بودن رحمت الهی است.
در میان این سبزی و نور، انسان درمییابد که آرامش واقعی، در بازگشت به سرچشمهی وجود است؛ همان جایی که خداوند، با لطافتِ بیپایانش، جهان را نوازش میکند.
هر قطرهی این آب، گویی وضویی است برای جان؛ و هر نسیم، دعایی است که از دل طبیعت به آسمان میرود.





آخرین نظرات