من زنده ام به عشق تو يا صاحب الزمان

شخصی برای اولین بار یک کلم دید.

اولین برگش را جدا کرد،زیرش به برگ دیگری رسید و زیر آن برگ یه برگ دیگر و…

با خودش گفت:حتما یک چیز مهمیه که اینجوری کادوپیچش کردن.اما وقتی به تهش رسید و برگها تمام شد متوجه شد که چیزی توی اون برگها پنهان نشده،بلکه کلم مجموعه‌ای از این برگهاست. 

داستان زندگی هم مثل همین کلم است. ما روزهای زندگی رو تند تند ورق می زنیم و فکر می کنیم چیزی اونور روزها پنهان شده، درحالیکه همین روزها آن چیزیست که باید دریابیم و درکش کنیم و چقدر دیر می فهمیم که بیشتر غصه‌هایی که خوردیم، نه خوردنی بود نه پوشیدنی، فقط دور ریختنی بود. زندگی، همین روزهاییست که منتظر گذشتنش هستیم. زندگی، همین روزهاییست که منتظر گذشتنش هستیم. 

#تلنگر 

روزی حکیمی به شاگردانش گفت: «فردا هر کدام یک کیسه بیاورید و در آن به تعداد آدم‌هایی که دوستشان ندارید و از آنان بدتان می‌آید پیاز قرار دهید.» روز بعد همه همین کار را انجام دادند و حکیم گفت: «هر جا که می‌روید این کیسه را با خود حمل کنید.»

شاگردان بعد از چند روز خسته شدند و به حکیم شکایت بردند که: «پیازها گندیده و بوی تعفن گرفته است و ما را اذیت می‌کند.»

حکیم پاسخ زیبایی داد:

این شبیه وضعیتی است که شما کینه دیگران را در دل نگه دارید. این کینه، قلب و دل شما را فاسد می‌کند و بیشتر از همه خودتان را اذیت خواهد کرد. 

​فقیری به ثروتمندی گفت:اگر من در خانه ی تو بمیرم، با من چه می کنی؟

ثروتمند گفت:تو را کفن میکنم و به گور می سپارم

فقیر گفت: امروز که هنوز هم زنده ام، 

مرا پیراهن بپوشان، و چون مُردم، بی کفن مرا به خاک بسپار ….!

حکایت بالا حکایت بسیاری از ماست؛ که تا زنده ایم قدر یکدیگر را نمیدانیم ولی بعد از مردن هم، میخواهیم برای یکدیگر سنگ تمام بگذاریم.

مردی با دوچرخه به خط مرزی می‌رسد. او دو کیسه بزرگ همراه خود دارد. مأمور مرزی می‌پرسد: «در کیسه ها چه داری؟»

او می‌گوید: «شن.»

مأمور او را از دوچرخه پیاده می‌کند و چون به او مشکوک بود، یک شبانه روز او را بازداشت می‌کند. ولی پس از بازرسی فراوان، واقعاً جز شن چیز دیگری نمی‌یابد. بنابراین به او اجازه عبور می‌دهد. هفته بعد دوباره سر و کله همان شخص پیدا می‌شود و مشکوک بودن و بقیه ماجرا. این موضوع به مدت سه سال هر هفته یک بار تکرار می‌شود و پس از آن مرد دیگر در مرز دیده نمی‌شود.

یک روز آن مأمور در شهر او را می‌بیند و پس از سلام و احوال‌پرسی، به او می‌گوید: «من هنوز هم به تو مشکوکم و می‌دانم که در کار قاچاق بودی. راستش را بگو چه چیزی را از مرز رد می‌کردی؟»

مرد می‌گوید: «دوچرخه!»

گاهی وقت‌ها موضوعات فرعی ما را به کلی از موضوعات اصلی غافل می‌کنند.

​ما اصرار داريم فرزندانمان را تغيير دهيم تا شبيه آنچه ما ميخواهيم بشوند. ما فكر ميكنيم ما بهتر از آنها ميدانيم انجام كار درست چيست. اما گاهي بايد توقف كنيم، به آنها نگاه كنيم، آيا ما بايد به زور آنها را تغيير دهيم يا اين ما هستيم كه بايد تغيير كنيم و از آنها بياموزيم.

كودكان گاهي بهتر از ما ميدانند چگونه بايد زندگي كرد:

اول اینکه ‘’بی دلیل و با كمترين دليل شاد هستند. 

دوم اینکه همیشه سرشان به کاری مشغول است .

سوم … وقتی چیزی را میخواهند تا بدست نیاورند دست از اصرار بر نمی دارند.

چهارم اینکه براحتی می بخشند و آشتی می کنند

- و سرانجام اینکه …..'’

براحتی گریه می کنند.